Hierbij een verslag van mijn laatste bezoek aan het weeshuis.

Afgelopen keer in Aceh was weer zeer enerverend. Toen ik aankwam bij het weeshuis viel mij meteen op dat het hek rondom het weeshuis echt fantastisch mooi geworden is. Dit hek hebben wij onder andere kunnen bewerkstelligen met het geld van Waterschap Noorderzijlvest.

Maar het aller eerst wordt je natuurlijk overspoeld met blije gezichten als je daar weer komt. Dat is en blijft elke keer weer een prachtig moment. Ik kon direct zien dat alle kinderen er hartstikke gezond zijn en erg mondig zijn. (Het Engels word beter en beter!) Ik kwam in contact met de Engelse lerares die nauw betrokken is bij de scholing van de kinderen. Scholing in is in het Indonesisch Sekolah. Dit woord is wel 500 keer gevallen in de tijd dat ik in Indonesie was. Wij hebben met name gesproken over de universiteiten die onze weeskinderen (mede door de smeerpijploop) volgen. Wij hebben de universiteiten bezocht waar onze kinderen naar school gaan en hebben daar gesproken met leraren en schoolhoofden. Er zijn 7 kinderen die naar de universiteit gaan. (Siti Sarah, Aisyah, Asmawati, M. Husin, Rizal Azhar, Yuliana en Nurul Akmal) Zo volgen er 4 kinderen een medische opleiding en 2 kinderen een economische opleiding en 1 kind een technische opleiding. Wij hebben heel veel tijd gestoken in het onderzoek naar de kosten voor de universiteit, omdat hier heel veel geld heen gaat. Zo hebben wij met een ander weeshuis gepraat die ook kinderen ondersteunen die naar de universiteit gaan en hebben wij verschillende universiteiten vergeleken. Wij weten kunnen heel zeker stellen dat we de juiste weg bewandelen en de kinderen een super goede opleiding aanbieden.

Er zijn altijd momenten tijdens mijn bezoek aan het weeshuis dat ik graag vastleg en meeneem naar Nederland om aan Stichting Worldrunners te tonen. Ook dit gevoel was afgelopen bezoek weer heel sterk aanwezig. Als ik kon overbrengen hoeveel blijdschap en trotse blikken er uit die oogjes komen als ze praten over de schoolprestaties die zij hebben bereikt. Dan leg ik deze emoties zo graag vast. Maar dat is echt onmogelijk, omdat Indonesische kinderen heel plechtig gaan staan op het moment dat er een foto- of videotoestel verschijnt. Een van die momenten was op een universiteit. Hetgeen wat mij dan opvalt is hoe ontzettend veel respect onze kinderen tonen aan de leraren en oudere medestudenten. Eenmaal weglopend bij zo een universiteit dan valt er toch een soort spanning van ze af en word er erg veel gelachen onderling. Het is natuurlijk mooi om te zien hoe lekker die kinderen in hun vel zitten en hun kans op een betere toekomst met beiden handen aangrijpen!

Wat mij wel opviel was dat een deel van het weeshuis in niet zo een goede staat meer verkeert. Het vochtige klimaat heeft toch invloed op het gebouw, ondanks de bewuste keuze van bouwmaterialen die onze aannemer destijds heeft gemaakt. Ik heb samen met Pak Asnawi (ons aanspreekpunt en hoofd van het weeshuis) de verschillende problemen rondom het gebouw bekeken. We hebben afgesproken dat er een onderhoud/reparatieplan opgesteld zal worden die hij ons zal e-mailen.

Een heel leuk terugkomend ritueel is de laatste avond voordat wij weggaan. Dan is het tijd om samen met alle kinderen op de foto te gaan. En op die momenten dan vergeten ze na heel veel foto`s toch even de serieuze houding die ze eigenlijk moeten aannemen. Maar op veel foto`s is het wel te zien dat ze heel serieus kijken. En dan moet je eens kijken naar de lachende gezichten achter de camera! Ik heb er een aantal foto van bijgevoegd.

Als er vragen zijn dan horen wij het graag!

Met vriendelijk groet,

Leon Burger

Stichting Weeshuis Atjeh